Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Προτάσεις για την Εκπαίδευση

 Προτάσεις για την Εκπαίδευση
της Λίτσας Λεμπέση

Εστάλησαν στο Υπουργείο Παιδείας και δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Μουσικής πράξη (Μάιος – Ιούνιος 1983) της Ένωσης Καθηγητών Μουσικής Δημόσιας Εκπαίδευσης,
άνοιξη 1983.


Συμπληρώνονται περίπου τριάντα χρόνια όταν έγιναν αυτές οι προτάσεις μου που βρήκα στο αρχείο μου. Θεωρώ ότι αξίζει τον κόπο να τις επαναλάβω, να τις παρουσιάσω στο blog, γιατί αφορούν όλα όσα πίστευα και για τα οποία αγωνίστηκα στο χώρο της Παιδείας. Τις ξαναδιάβασα με έκπληξη αλλά και με χαρά γιατί πολλά από αυτά πραγματοποιήθηκαν όχι βέβαια τότε που εγώ τα πρότεινα αλλά σχετικά πρόσφατα. Με κάποιο παράπονο όμως γιατί κανένας δεν θυμήθηκε και δεν αναφέρθηκε στο ποιος πρωτοσκέφτηκε και είχε αυτές τις ιδέες που ήταν πρωτοπόρες κατά την άποψή μου. Τις είχα προτείνει όχι μόνο στο Υπουργείο Παιδείας (ποτέ κανείς δεν απάντησε) αλλά και στους αρμόδιους της Τηλεόρασης και Ραδιοφωνίας όπου υπηρετούσα.
Όλα αυτά τα αναφέρω, γιατί κατά ένα τρόπο, αφορούν την πρόσφατη παιδαγωγική - καλλιτεχνική ιστορία μας. Αλλά και από μια ανάγκη για μια δικαίωση της  προσωπικής μου πορείας στο χώρο της εκπαίδευσης. Και για να εκφράσω τη χαρά μου ότι πραγματοποιούνται σήμερα, σχεδόν όπως τα ονειρεύτηκα έστω και τόσο αργά. Και έχω στο μυαλό μου έρχονται τα επωφελή για τα παιδιά Κυριακάτικα πρωινά του Μεγάρου Μουσικής, τις παραστάσεις της Λυρικής Σκηνής για τα παιδιά, τους διαγωνισμούς μαθητών για Μουσικά και Θεατρικά γεγονότα σε όλη την Ελλάδα, κ.α.
Την ίδια εποχή η πρώτη παράσταση της ΕΛΣ μόνο για μαθητές έγινε το 1983 κατόπιν προτάσεώς μου, στο ΥΠΕΠΘ (υπ. Α. Κακλαμάνης) και στον αείμνηστο καλλιτεχνικό διευθυντή Κώστα Πασχάλη, ο οποίος δέχτηκε να παρακολουθήσουν το έργο (Χάνσελ και Γκρέτελ του Χούμπερντιγκ), χωρίς να έχουν καμιά χρηματική συμμετοχή, ούτε τα παιδιά ούτε το Υπουργείο Παιδείας.
Παρότρυνα, πιέζοντας λίγο, τους γυμνασιάρχες των σχολείων, να επιτρέψουν στα παιδιά να παρακολουθήσουν την παράσταση για να κλείσω μία μία τις θέσεις (βάσει του πλάνου χωρητικότητας).
Όμως, χωρίς κανείς να με ενημερώσει, δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες, ότι η είσοδος ήταν ελεύθερη για τα σχολεία. Έτσι, ξαφνικά μπροστά στο θέατρο βρέθηκαν πούλμαν και ουρές παιδιών. Έγινε το αδιαχώρητο, με κίνδυνο να συμβούν ατυχήματα από τις μεγάλες κρυστάλλινες πόρτες της εισόδου. Ακόμα θυμάμαι την αγωνία μου να προστατέψουμε τα παιδιά (εγώ, ο άντρας μου κι ένας παλιός μαθητής μου). Κι έτσι δεν πήρα μέρος στην τηλεοπτική παρουσίαση της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε εκείνη την ώρα.
Και να σκεφτεί κανείς ότι τότε δεν ήμουν Σχολική Σύμβουλος, ούτε είχα καμιά διοικητική υπευθυνότητα, ήμουν απλή καθηγήτρια. Και είναι γνωστό ότι δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ για καταξίωση μέσω διοικητικών θέσεων (κάποια φορά θα διευκρινίσω λεπτομερώς τι εννοώ). 

2 σχόλια:

  1. χαίρομαι που διαβάζω αυτήν την πρόταση, έστω και μετά από τόσα χρόνια, γιατί και η δική μου σκέψη είναι πως τα παιδιά που μαθαίνουν μουσική πρέπει να κοινονικοποιούνται μουσικά μεσα από μουσικά σύνολα και ορχήστρες, να γνωρίζουν το ένα το άλλο, να αναπνέουν όλα μαζί και τελικά να γνωρίζουν μέσα από τη μουσική συντροφιά την ομορφιά της μουσικής
    Την πρόταση για δημιουργία παιδικής ορχήστρας είχα κάνει και γω πριν από πολλά χρονια στο ωδείο Αθηνών, αλλά συνάντησα πόρτες κλειστες
    πρόσφατα ξαναέκανα την πρόταση στο Ωδείο του Νάκα, την αγκάλιασαν αμέσως με αγάπη και ετσι τώρα έχουμε μια ορχήητρούλα από 18 παιδιά, οπου το μικρότερο είναι 5 τετών. Δώσαμε ήδη τρεις συνευλιές και τώρα ετοιμάζω το ρεπερτόριο για την επόμενη χρονιά, περιμένοντας να ξαναανοίξουν τα ωδεία με λαχτάρα
    Την ίδια λαχτάρα νιώθουν και τα λιλιπούτεια μέλη της ορχήστρας μας, που δεν ήθελαν με τίποτε να κλείσουμε...
    μου δίνετε την ευκαιρία να κάνω σχετική ανάρτηση, αν καταφέρω να περάσω το βίντεο που τράβηξαν οι γονείς στον υπολογιστη μου και από κει στο μπλογκ μου...
    καλημέρα σας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητή συνάδελφε, χαίρομαι πολύ για τις σκέψεις σου και για την πραγματοποίηση της παιδικής ορχήστρας. Συγχαρητήρια. Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή